در بهار دو تا بذر حاصلخيز كنار هم نشسته بودند.اولين بذر گفت ((مي خواهم رشد كنم.مي خواهم ريشه هايم را در خاك زير پايم بدوانم و ساقه هايم را از پوسته ي خاك بيرون بكشم.مي خواهم غنچه هاي لطيفم را باز كنم و نويد فرا رسيدن بهار را بدهم.....مي خواهم گرماي افتاب را روي صورتم و لطافت شبنم صبحگاهي را روي گلبرگ هايم احساس كنم!))...و رشد كرد و قد برافراشت..

بذر دوم گفت:((من ميترسم.اگر ريشه هايم را در خاك ٬زير پايم بدوانم .از كجا معلوم كه در تاريكي به چيزي بر نخورم ؟اگر راهم را از ميان پوسته ي سخت بالاي سرم بيابم از كجا معلوم كه جوانه ي لطيفم از بين نرود...و اگر بگذارم كه جوانه هايم باز شوند از كجا معلوم كه يك مار نيايد و انها را نخورد  و اگر بگذارم كه غنچه هايم باز شوند از كجا معلوم كه طفلي مرا از زمين بيرون نكشد ؟نه!بهتر است منتظر بمانم تا همه جا امن و امان شود و اين طور بود كه او منتظر ماند..
مرغ خانگي كه در خاك دنبال دانه ميگشت ٬بذر منتظر را ديد و او را خورد...

نتيجه:
براي زيستن ٬شهامت لازم است.يك دانه ي نتركيده ٬داراي همان ويژگي هايي است كه جوانه هنگام شكستن پوسته اش دارد.با اين وجود ٬فقط زماني كه پوسته اش را ميشكند ٬ميتواند خود را به درون ماجراي زندگي پرتاب كند...                                              

                                                                                               ((جبران خليل جبران))

زندگي به تناسب شهامت ادمي ٬گسترش يا فروكش ميكند.!!